“In onze cultuur komen we niet snel bij andere mensen binnen. Wij moeten gewoon buiten kunnen chillen,” zegt de 17-jarige Judrick. Hij is geboren in Vlaardingen en via Schiedam terecht gekomen in Rozenburg. Zijn ouders zijn wel in hetzelfde koninkrijk geboren maar in Curaçao. “Mijn moeder is hier al toen ze klein was met mijn oma gekomen, voor de studie. Later kwam mijn vader ook.”
Hier kregen zijn ouders Judrick, die ze opvoedden met de taal, mentaliteit, het eten en de muziek van Curaçao. “Zo luister ik muziek van het eiland, denk aan de brassbands bij Rotterdam Zomercarnaval. Die muziek luister ik vaak op de Curaçaose radio of Spotify.” Elke avond schuift hij aan bij zijn moeder en krijgt hij heerlijke gerechten van het eiland voorgeschoteld. “Bijvoorbeeld gezouten varkensstaart, okersoep, pasteitjes en Johnny cake, We hebben echt veel dingen.”
Racisme
Ondanks de mooie dingen die hij ziet en meeneemt van het eiland, zien andere mensen dat niet altijd zo. Vanwege zijn afkomst wordt hij soms anders behandelt. “Ouderen scholden me wel eens uit en riepen racistische dingen. Als ik hetzelfde had gedaan als een wit jongetje, gaf de politie altijd mij de schuld.” Volgens Judrick is dat nu verleden tijd. “Dat was vooral rond 2020 toen het racisme weer opkwam. Nu wordt het weer minder. En het zou me ook minder doen; je kunt boos worden, maar je kunt er toch niets aan doen.”
Rotterdams
Zijn bloed mag Antiliaan zijn, maar hij is en voelt zich Nederlands. “Ik ben uiteindelijk toch wel hier geboren.” Hij houdt dan ook van de stad waarin hij woont. “Ik hou wel van de mensen hier.” Ondanks dat hij vaak in Rozenburg blijft voor zijn vrienden, gaat hij ook regelmatig naar het centrum van Rotterdam. “Gewoon even in de stad wandelen en iedereen zien. Hij heeft ook de mentaliteit van de stad in zich opgenomen. “Ik ben heel direct denk ik,” zegt hij met een glimlach. Toch zou hij in Rozenburg willen blijven wonen. “Gewoon voor mijn vrienden.”
Zijn vriendengroep bestaat uit jongeren met verschillende nationaliteiten en achtergronden. “Van Surinaams tot Israëlisch of Nederlands. Dat maakt niet uit; je hoort er gewoon bij. Sommige mensen denken slecht over andere mensen of culturen. Maar ik denk dat zij eerst elkaar moeten leren kennen voordat ze van iets slechts uitgaan.”
Terrorkinderen
Zijn vriendengroep is niet geliefd bij de ouderen en instanties in Rozenburg. “Zij zeggen dat wij overlast geven hier, maar dat is niet zo. Zo voetballen we vaak in het speeltuintje bij de brandweer. En dan opeens stuurt de politie ons weg omdat we zogenaamd overlast geven terwijl we gewoon rustig aan het voetballen zijn. Of we nemen wat video’s op bij de supermarkt of praten rustig onder een onderdakje; worden we ook weggestuurd of krijgen we een boete omdat die oudjes de hele tijd aan het klagen zijn. En ook overdag hoor; mensen kijken ons raar aan. Je kunt hier niets doen.”
Het blijft niet alleen bij klachten; online uiten mensen hun haat. “Op Facebook had ik zelfs gelezen dat ze ons weg willen hebben. Ze noemden ons terrorkinderen. Terwijl zij online oproepen om bij elkaar te komen om ons aan te pakken.”
Judrick vindt juist dat er meer jongeren naar buiten zouden moeten komen. “Gewoon en het weer leuker maken. Ze moeten ons die vrijheid geven. We zijn jong, we mogen nog van onze tijd genieten toch?”
Cultuurverschil
Dat buiten samenkomen door ouderen wordt gezien als overlast is niet alleen een generatiekloof, maar ook een cultuurverschil. “Mensen van de meeste culturen houden er niet van als mensen binnenkomen in je huis. Misschien ligt er rommel ofzo. En de familie wil ook gewoon beneden blijven. Daarom zitten wij vaak buiten.”
In de winter vermaken ze zich dan ook vaak in het buurthuis. Dit heeft een PlayStation, een pingpongtafel, een keuken en zelfs een muziekstudio. “Dat is gemaakt om jongeren van de straat af te halen. En jongeren komen daar ook gewoon gezellig bij elkaar; van welke achtergrond dan ook, wij sluiten niemand buiten. Dan spelen we spelletje en lachen we met elkaar enzo.” Maar ook het buurthuis zorgt voor klachten. “Zelfs dan, als de muziek te hard staat, gaan de oudjes ook klagen. Terwijl ik toen gewoon wilde vieren dat ik veel kijkers had op sociale media. Want daarop maak ik grappige filmpjes en doe ik vrijwillig interviews met artiesten bij theater Zuidplein ofzo. Ik doe het gewoon voor voor mijn plezier. Maar als ik dan wil vieren dat dat goed gaat, krijg ik gelijk klachten via mijn stagebegeleider. Ik vind gewoon die oudjes het verpesten voor ons.”
Ze hadden een sleutel, maar deze is afgepakt. Judrick geeft toe dat dat niet alleen kwam door de klachten van de oudjes, maar ook door henzelf. “We hebben borden en zo zodat we eten kunnen maken. Maar andere jongens willen wel eten maar niet hun dingen afwassen dus dan blijft de vuile was gewoon daar staan.” In de zomer is ze weer de sleutel beloofd.